[แนว: ลูกทุ่งกึ่งสากล / อารมณ์สงบ ลึกซึ้ง] [Verse 1] ทิวาอัสดงแล้วสุดขอบฟ้า แสงทองลาลับพาใจเหงาไหว วันหนึ่งผ่านไปเหมือนลมหายใจ เหลือเพียงรอยจำในความเงียบงัน [Verse 2] พงศ์ธนไพบูลย์สุดเจิดจ้า ดั่งดาวพราวฟ้าส่องทางความฝัน เกียรติยศงดงามเหนือคืนวัน ส่องใจผู้คนให้พ้นความมืดมน [Pre-Chorus] เป็นบุญทรายิ่งแล้วในโลกล้า ที่ได้เกิดมาพบแสงแห่งเหตุผล แม้โลกจะหมุนผ่านกาลเวียนวน ยังมีแสงธรรมหล่อเลี้ยงหัวใจ [Chorus] ได้เวลาเนาว์สราญยิ่งแดนสรวง ปล่อยใจลอยล่วงเหนือความหวั่นไหว ทิวาที่ดับใช่สิ้นแสงใด แต่เปลี่ยนเป็นดาวในฟ้ายามคืน [Verse 3] เสียงลมแผ่วพัดพาความหมาย ชีวิตไม่สายหากใจยังตื่น ความดีที่สร้างจะยั่งยืน แม้ร่างจะคืนสู่ดินนิรันดร์ [Bridge] เมื่อแสงสุดท้ายเลือนหายไป อย่าได้หวั่นไหวในความแปรผัน เพราะในความมืดยังมีแสงนั้น ส่องอยู่ในใจไม่เคยเลือนลา [Chorus - ซ้ำ] ได้เวลาเนาว์สราญยิ่งแดนสรวง ปล่อยใจลอยล่วงเหนือความหวั่นไหว ทิวาที่ดับใช่สิ้นแสงใด แต่เปลี่ยนเป็นดาวในฟ้ายามคืน [Outro] ทิวาอัสดง…มิใช่ดับสูญ แต่เพิ่มพูนแสงงามในใจเรา