مستم

[Intro - Solemn solo Ney over silence, faint Santoor, no drums] [Verse 1 - Whispered dignity, slow and heavy, sparse delivery] امشب مستم... مست از باده... مست از آنچه رُخداده... خوانده‌ ام روح را در برابر خود... چشم، گریان به چشمَش افتاده... [Verse 2 - Measured, hushed, solemn dialogue] گفت: بَهرِ چه نشسته‌ ایم خموش... در خواب، شَویم چنین، روی سَجّاده... گفتم: خواب‌آلوده نیستم امشب... خود بدیدی آنچه رُخداده. [Interlude - Solo Santoor phrase, long and mournful] [Verse 3 - Rising intensity, grounded chest voice] امشب حدیثِ یومِ واقعه بود ناگاه، مسئَله سهلْ گشته و ساده تا به امروز، ترسی نبود مرا امشب، لایَحْزَنون نیز دست داده [Verse 4 - Introspective, restrained] حال، فهمیدم این لباس تو نیست از ترسِ غیر، حجاب بر تو افتاده امشب چون کسی نبود در اینجا نیک آمدی برون، چو مرغ آزاده [Verse 5 - Quiet wisdom, intimate delivery] دانم که ندانی نشأَتِ خود را کاش خبرت بود، زین راهِ ننهاده تو در سفر به عالَمِینی و پِنداری این تن، تو را به مثال، کالبُدی داده [Climax - Resonant and reverent, powerful but controlled] در عالمِ دگر که شوی به یُومِ بروز فخر است تُرا زانچه، خالقت به تو داده [Outro - Softening, like a prayer at dawn, fading Daf and Ney] امشب بیا تا به سحر دعا کنیم دعا به جانِ آنکه تو را به من داده آن جانِ عالم است و غنی است ز دعا این دل به هوای او، دل به تو داده... [End - Long fading Ney breath]