[Intro] เสียงเครื่องดนตรีพื้นบ้านบรรเลงเบา ๆ (แนะนำใช้เครื่องสายเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เช่น ซออู้ ระนาด และขิม หรือโซปราโนฟลุต) [Verse 1] สันติวิธี...ใครว่ามันเหมือนกัน เมื่อใจคนยังไม่เหมือนกันซักที ฝั่งหนึ่งเลือกศาลโลก ขอให้ตัดสินชี้ อีกฝั่งขอแค่เจรจาดี ๆ ถ้อยทีถ้อยอาศัยกัน [Verse 2] หากมัวเผชิญหน้า หวังชัยให้ใจสะใจ ได้แค่ดินแดน แต่เสียหัวใจของเพื่อนบ้าน เด็กชายขอบโตมา เกลียดกันรุ่นต่อรุ่นนาน ทั้งที่พระสอนให้เมตตา...ไม่ใช่สร้างเวรนานนิรันดร์ [Chorus] เพื่อนบ้าน อย่ากลายเป็นศัตรู บ้านติดกัน ต้องรู้จักถ้อยทีถ้อยพูดจา ไม่ต้องชนะ แค่หันหน้า มองตา แล้วไว้ใจว่า...เราเป็นพุทธศาสนา ศาล หรือ สนทนา อยู่ที่ใจ ไม่ใช่แค่ขั้นตอนตามกฎของสหประชา หากใจยังไม่ไว้วางใจต่อกัน ดินแดนที่ได้ จะกลายเป็นดินแห่งน้ำตา [Verse 3] ศาลหรือไกล่เกลี่ย...ล้วนคือทางสันติ แต่หัวใจของผู้นำ...คือสิ่งที่โลกต้องฟัง จะเจรจาหรือฟ้องศาล ถามก่อนว่าเรายัง เหลือความหวังกับมิตรภาพ...หรือแค่เอาชนะให้จบกัน [Chorus – repeat] เพื่อนบ้าน อย่ากลายเป็นศัตรู คำว่าพุทธไม่ใช่เพียงคำขู่บนธงชาติ ขันติธรรมคือสะพานแห่งโอกาส เชื่อใจบ้างเถิด อย่าให้รากของชาติ...เต็มไปด้วยเกลียดชัง [Bridge] ในโลกนี้...ไม่มีใครอยู่ลำพัง เราคือเงา...ที่เดินร่วมกันกลางแสงจันทร์ ถ้าฉันเสียสละเธอบ้าง แล้วเธอจะคืนกลับบ้างไหม? เพื่อหยุดวงจรเวรที่ยืดยาวกว่าพรมแดนใด ๆ [Chorus – final, slow + emotional] เพื่อนบ้าน อย่ากลายเป็นศัตรู ขอให้ใจ...สูงกว่าดินแดนที่แย่งชิง หากยังหายใจในศีลธรรมแห่งพุทธจริง ต้องเลือกทางที่รักษาทั้งดิน...และมิตรภาพไว้ด้วยกัน [Outro] (เสียงดนตรีจางลงด้วยเสียงขิม หรือระนาดเบา ๆ พร้อมเสียงธรรมะสั้น ๆ เช่น “ขันติ คือกำแพงของคนไม่โง่”)
