ทสพลสูตรที่ ๒ แสงเพียรแห่งสีหนาท (บทนำ) จากเชตวันอันสงบงาม เสียงพระธรรมดังกังวานไกล ดุจราชสีห์เปล่งพลังแห่งใจ ปลุกผู้หลงใหลให้ตื่นจากความมืดมน (Verse 1) พระองค์ทรงเห็นความจริงทั้งปวง รู้ทั้งบ่วงแห่งทุกข์และเหตุผล รูป เวทนา สัญญาที่เวียนวน สังขาร วิญญาณล้วนแปรเปลี่ยนไป เมื่อเหตุมี ผลจึงเกิดขึ้น เมื่อเหตุดับคืน ผลย่อมดับได้ อวิชชาคือรากลึกในใจ ก่อวงจรแห่งความทุกข์ไม่รู้จบ (Pre-Chorus) แต่เมื่อแสงแห่งปัญญาส่องมา ความมืดหนาก็ค่อยเลือนหาย อวิชชาดับลงจากภายใน กองทุกข์ทั้งหลายก็ดับตามกัน (Chorus) จงก้าวไปด้วยแสงเพียรแห่งสีหนาท อย่าหวั่นพลาดต่อหนทางแห่งความฝัน แม้เหลือเพียงเอ็น กระดูก และชีวัน ก็อย่าหยุดฝัน อย่าหยุดเดินสู่ธรรม ความเพียรเท่านั้นจะพาข้ามพ้น จากความสับสนสู่แสงแห่งศีลธรรม ผู้ไม่ประมาทย่อมพบทางประจำ สู่ความเลิศล้ำแห่งชีวิตภายใน (Verse 2) คนเกียจคร้านย่อมพ่ายแก่เงามืด ปล่อยชีวิตยืดยาวอย่างสูญหาย แต่ผู้เพียรมั่นไม่ยอมแพ้ง่ายดาย ย่อมสร้างความหมายให้ชีวิตตน ธรรมอันเลิศต้องเข้าถึงด้วยใจเลิศ ต้องประเสริฐด้วยการฝึกฝน ไม่มีผลไม้สุกงอมเพราะความอดทน หากไร้การลงมือทำอย่างจริงจัง (Bridge) จงเรียนรู้เหตุแห่งทุกปัญหา มองโลกด้วยปัญญาอย่างสร้างสรรค์ ทุกสิ่งล้วนเชื่อมโยงสัมพันธ์กัน ดั่งสายธารอันไหลผ่านกาลเวลา ทำเพื่อตนก็จงทำด้วยเมตตา ทำเพื่อประชาก็จงมีคุณค่า ทำเพื่อโลกด้วยใจศรัทธา แล้วสันติจะกลับมาอย่างยั่งยืน (Chorus) จงก้าวไปด้วยแสงเพียรแห่งสีหนาท อย่าหวั่นพลาดต่อหนทางแห่งความฝัน แม้เหลือเพียงเอ็น กระดูก และชีวัน ก็อย่าหยุดฝัน อย่าหยุดเดินสู่ธรรม ความเพียรเท่านั้นจะพาข้ามพ้น จากความสับสนสู่แสงแห่งศีลธรรม ผู้ไม่ประมาทย่อมพบทางประจำ สู่ความเลิศล้ำแห่งชีวิตภายใน (Outro) เพื่อถึงธรรมที่ยังไม่ถึง เพื่อบรรลุซึ่งสิ่งที่ยิ่งใหญ่ เพื่อทำแจ้งความจริงในหัวใจ ด้วยความไม่ประมาทในทุกวัน ให้บรรพชาแห่งชีวิตมีความหมาย ให้การก้าวไปไม่สูญเปล่านั้น ให้ประโยชน์ตนและประโยชน์โลกสัมพันธ์ ดุจแสงตะวันส่องฟ้าชั่วนิรันดร์ แสงเพียรแห่งสีหนาทยังก้องอยู่ ในผู้รู้ ผู้ตื่น และผู้สร้างสรรค์ เชิญก้าวเดินตามรอยพระศาสดานั้น สู่สุขอันเกษมและความพ้นทุกข์เทอญ
