จื่อบ่จบนะ

(Verse 1) ทางชีวิตบ่ได้โรยดอกไม้ แต่หัวใจยังฮอดฝั่ง สองเท้าที่ล้าก็ยังย่างต่อไป บ่มีย่านความฝันพัง ฮู้โตบ่…แต่ผ่านหลายปัญหา กะเลยเห็นค่า…ของน้ำตาแต่ละหยดที่ไหลลงดิน (Verse 2) เสียงเพลงที่ร้องมานาน บ่ได้แค่ให้คนฟังม่วน มันเป็นแสงอุ่นอุ่น พาใจคนป่วยเหงาฮอดพ้นวันลมฝน ฮู้ว่าโลกนี้…มีผู้ฮักหลาย แต่กะมีคนอ่อนล้าย เพราะความเศร้าเหงาคือเงาตาม (Hook) จื่อบ่จบนะ…เรื่องราวที่เฮาผ่านฮ่วมกัน ฮักที่เป็นพลัง ยังนำพาใจคนอยู่ล่ำไป ฮู้บ่…ว่าศรัทธา มันรักษาใจคนได้หลาย เฮาเลยเลือกเส้นทางใหม่ เดินทางกับ “ธรรม” พาใจให้แข็งแรง (Verse 3) เล่าเรื่องชีวิตเป็นถ้อยธรรม เปลี่ยนความช้ำเป็นบทเรียน เรียนพุทธจิตวิทยา เพื่อเข้าใจใจคนทุกเพศวัย เสียงหัวใจคน…ดังมาหลายปี จนฮู้ว่าดนตรี บ่พอเยียวยาความหม่นของคนล้าแรง (Verse 4) ห้องเรียน มอจอรอ เปิดประตูให้เห็นคำตอบ ความเจ็บที่สะสมฮอด บ่ได้หายด้วยการฝืนยิ้ม ต้องฮู้จักใจ ต้องมองลึกเข้าไป ต้องใช้ปัญญาแต้มไฟ ให้คนลุกขึ้นยืนใหม่อีกเทื่อ (Hook) จื่อบ่จบนะ…ทางที่เฮาเฮ็ดเพื่อผู้คน เสียงเพลงบ่ได้จบที่เวที แต่มาเติมชีวิตที่ใจคนอ่อนล้า ฮู้บ่…ว่าแต่ละก้าว มันค่ากว่าคำว่า “สำเร็จ” ฮักในการให้คือดวงเทียนที่เฮาอยากจุดฮอดมื้อสุดท้าย (Outro) จื่อบ่จบนะ…บันทึกหัวใจสองพี่น้อง เส้นทางที่ยากย้อง เปลี่ยนเป็นคุณค่าทางปัญญา ฮักและศรัทธา คือสารนิพนธ์แห่งชีวิต บ่จาง…บ่ลาง…ยังส่องใจผู้ทุกข์ให้พ้นความหม่น จื่อบ่จบนะ…จื่ออยู่ในใจผู้ฟังทุกคน