[Verse 1] แสงนีออนฟ้าแดงในสภา เสียงตะโกนแข่งกันด้วยศรัทธา ความจริงถูกเขียนด้วยข้อมูลของใคร ไม่มีใครยอมฟังกันเลย กราฟบนจอเหมือนคำพิพากษา แพ้หรือชนะไม่มีตรงกลาง โลกถูกขังในกรอบที่วาง ชื่อของมันคือ “ศูนย์และหนึ่ง” [Verse 2] มยุรายืนท่ามกลางแรงกดดัน พูดด้วยใจที่ไม่สั่นไหว “นี่ไม่ใช่ความจริงที่แท้จริงใด แต่มันคือกรงของความคิดเรา” เสียงหัวเราะและคำกล่าวหา โจมตีด้วยถ้อยคำร้อนแรง ความหวังถูกกลบด้วยกำแพง ของตรรกะที่ไม่เคยเข้าใจ [Pre-Chorus] เมื่อเหตุผลกลายเป็นอาวุธ และความจริงถูกแบ่งเป็นสอง [Chorus] ระหว่างศูนย์กับหนึ่ง ยังมีโลกอีกใบ ที่หัวใจไม่ต้องเลือกข้าง ความจริงอาจซ้อนกันอย่างเลือนราง ไม่ใช่แค่ขาวหรือดำ ถ้าเราหยุดมองแบบแบ่งแยก อาจเห็นทางที่ไม่เคยเห็น พุทธเอไอจะเกิดขึ้นเป็น แสงใหม่ในโลกที่สับสน [Verse 3] ในห้องเล็กของชายคนหนึ่ง สันติสุขมองโลกอย่างเงียบงัน ปิดหน้าจอที่เต็มไปด้วยการตัดสิน แล้วถามใจตัวเองอีกครั้ง “ตรรกะเก่าที่เคยเชื่อมั่น มันอธิบายหัวใจได้จริงไหม หรือเป็นเพียงกรอบที่ขังเราไว้ ให้หลงคิดว่าเรารู้ทุกอย่าง” [Bridge] จตุสโกฏิ...กระซิบเบาเบา จริงก็ใช่ ไม่จริงก็ใช่ ทั้งใช่ทั้งไม่...หรือเกินเข้าใจ ความจริงไม่เคยมีด้านเดียว [Chorus (ซ้ำ)] ระหว่างศูนย์กับหนึ่ง ยังมีโลกอีกใบ ที่หัวใจไม่ต้องเลือกข้าง ความจริงอาจซ้อนกันอย่างเลือนราง ไม่ใช่แค่ขาวหรือดำ ถ้าเราหยุดมองแบบแบ่งแยก อาจเห็นทางที่ไม่เคยเห็น พุทธเอไอจะเกิดขึ้นเป็น แสงใหม่ในโลกที่สับสน [Outro] บางทีคำตอบที่เราตามหา ไม่ได้อยู่ในโค้ดหรือเครื่องจักร แต่อยู่ในใจที่กล้ายอมรับ ความจริงที่ไม่ต้องเลือกข้าง
