วิภังคสูตรสายใยแห่งเหตุปัจจัย [Intro] ชีวิตนี้มิได้เกิดขึ้นลอยๆ ทุกสิ่งร้อยเรียงด้วยเหตุและผล ดังสายน้ำที่ไหลผ่านกาลเวลา ทุกข์และสุขล้วนมีที่มา [Verse 1] อวิชชาพาใจให้หลงทาง มืดมนกลางความจริงที่ค้นหา สังขารปรุงแต่งกาย วาจา ใจมา วิญญาณจึงก่อเกิดรับรู้โลกกว้างไกล นามและรูปประกอบเป็นตัวตน ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจเคลื่อนไหว สฬายตนะเปิดประตูสู่ภายใน ผัสสะมากระทบใจไม่เว้นวัน [Pre-Chorus] จากการเห็น การฟัง และสัมผัส เวทนาเกิดชัดในใจนั้น สุขหรือทุกข์หรือเฉยผ่านทุกวัน แต่ใจยังผูกพันไม่รู้ตัว [Chorus] สายใยแห่งเหตุปัจจัย ร้อยเรียงชีวิตไว้ทุกแห่งหน เมื่อไม่รู้ จึงหลงทางในกมล ก่อทุกข์ทับถมจนยากคลาย หากเห็นตามความเป็นจริง ทุกสิ่งอิงอาศัยไม่เดียวดาย ดับเหตุแห่งความหลงทั้งใจกาย แสงแห่งธรรมจะส่องทาง [Verse 2] ตัณหาก่อความอยากไม่สิ้นสุด เฝ้าฉุดใจให้วิ่งตามความฝัน อุปาทานยึดมั่นอยู่ทุกวัน สร้างภพนั้นให้เกิดขึ้นอีกครา ชาติคือการเกิดแห่งตัวตน เวียนวนอยู่ในโลกแห่งตัณหา ชรา มรณะรออยู่ปลายทางมา พร้อมน้ำตาและความอาลัย [Pre-Chorus 2] ฟันร่วง ผมหงอก กายโรยแรง สรรพสิ่งเปลี่ยนแปลงไม่หยุดไหว เมื่อยึดมั่น ทุกข์ก็ยังตามไป แต่ผู้รู้ย่อมเข้าใจธรรมดา [Chorus] สายใยแห่งเหตุปัจจัย ร้อยเรียงชีวิตไว้ทุกแห่งหน เมื่อไม่รู้ จึงหลงทางในกมล ก่อทุกข์ทับถมจนยากคลาย หากเห็นตามความเป็นจริง ทุกสิ่งอิงอาศัยไม่เดียวดาย ดับเหตุแห่งความหลงทั้งใจกาย แสงแห่งธรรมจะส่องทาง [Bridge] เมื่อเข้าใจเหตุและผล ทุกข์ล้วนเกิดและดับผ่าน สติคอยเฝ้าดูทุกอาการ ไม่ปล่อยใจให้หลงตาม เมื่ออวิชชาค่อยเลือนหาย สังขารทั้งหลายก็หมดความ ตัณหา อุปาทานสิ้นเขตคาม เหลือเพียงความสงบเย็นในใจ [Solo Chant] อวิชชา... สังขาร... วิญญาณ... นามรูป... สฬายตนะ... ผัสสะ... เวทนา... ตัณหา... อุปาทาน... ภพ... ชาติ... ชรา... มรณะ... ล้วนเกิดจากเหตุปัจจัย ล้วนดับไปเมื่อรู้ทัน [Final Chorus] สายใยแห่งเหตุปัจจัย มิใช่โซ่ตรวนถ้ารู้ความหมาย ปัญญาจะตัดวงจรอันยาวไกล แห่งทุกข์ที่เคยผูกใจมานาน เมื่อเรียนรู้ความจริงของชีวิต ไม่ยึดติดในสิ่งที่แปรผัน เดินบนทางแห่งสติทุกคืนวัน สู่ความสงบอันยั่งยืน [Outro] ทุกสิ่งเกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย ทุกสิ่งดับไปตามวิถีธรรม ผู้เห็นแจ้งย่อมก้าวข้ามความมืดดำ ถึงความงามแห่งนิพพาน สายใยแห่งเหตุปัจจัย... กลายเป็นสะพานแห่งปัญญา... นำดวงใจกลับคืนสู่... ความหลุดพ้น...
