อัมพัฏฐสูตรค่าคนไม่ใช่ชาติกำเนิด

[แนวเพลง: ลูกทุ่ง–ธรรมะร่วมสมัย / ลุ่มลึก สะท้อนสังคม] [อินโทร] เสียงลมหายใจ…เท่ากันทุกคน แต่เหตุใดหนอ…ใจคนต่างกัน ใครสูงใครต่ำ…ตัดสินกันด้วยอะไร หรือแค่สายเลือด…ที่เขาว่าดี [Verse 1] เกิดมาเป็นคน…เหมือนกันทุกคน แต่บางคน…ยกตนเหนือใคร หลงในวงศ์วาน…หลงในเผ่าพันธุ์ ลืมความจริงนั้น…ว่าทุกคนต้องตาย คำโบราณบอก…อย่าดูเพียงภายนอก แต่ใจคนหรอก…คือสิ่งสำคัญ หากใจยังหยาบ…แม้ชาติดีเพียงใด ก็ยังห่างไกล…คำว่าผู้เจริญ [Pre-Chorus] อย่าหลงยึดติด…ในชื่อในนาม อย่าหลงความงาม…แห่งคำสรรเสริญ เพราะสิ่งที่แท้…วัดกันที่การเดิน ทางแห่งความดี…ที่ทำจริง [Chorus] ค่าคนไม่ใช่…ชาติกำเนิด ไม่ใช่คำเลิศ…ที่ใครยกยอ แต่คือการทำ…ที่งดงามพอ ให้โลกได้ขอ…ยกใจให้กัน คนดีไม่ต้อง…มีสายเลือดสูง แค่ใจไม่หลง…ไม่ดูหมิ่นใคร ปล่อยวางอัตตา…แล้วมองเข้าไป จะเห็นความจริง…ว่าเราคือกัน [Verse 2] ผู้รู้สอนทาง…ให้เห็นตามจริง ว่าทุกสรรพสิ่ง…ไม่ยั่งยืนยง ความยึดในตน…คือบ่วงที่คง ผูกใจให้หลง…อยู่ในวัฏฏะ ผู้ใดละวาง…อัตตาลงได้ ผู้นั้นย่อมใกล้…ความหลุดพ้นจริง ไม่ใช่เพราะเกิด…ในตระกูลยิ่ง แต่เพราะใจนิ่ง…และรู้ความจริง [Bridge] อย่าเอาความสูง…ไปเหยียบหัวใคร อย่าเอาคำว่า “ใช่”…ไปตัดสินคน ถ้าทุกหัวใจ…มองกันด้วยเหตุผล โลกคงไม่หม่น…เหมือนวันนี้ [Chorus ซ้ำ] ค่าคนไม่ใช่…ชาติกำเนิด ไม่ใช่คำเลิศ…ที่ใครยกยอ แต่คือการทำ…ที่งดงามพอ ให้โลกได้ขอ…ยกใจให้กัน [Outro] สุดท้ายชีวิต…ก็คืนสู่ดิน เหลือเพียงความดี…ที่ฝากเอาไว้ ไม่ใช่ชื่อเสียง…ไม่ใช่เผ่าพันธุ์ใด แต่คือหัวใจ…ที่เป็นมนุษย์จริง