[Verse 1] บนถนนยาวไกล ใต้ฟ้าอเมริกา จีวรบางๆ สู้แดดลมและศรัทธา ก้าวหนึ่งคือคำอธิษฐาน อีกก้าวคือความหวังของผู้คนมากมาย ไม่มีธง ไม่มีอาวุธในมือ มีเพียงลมหายใจ กับใจที่ซื่อตรง แม้โลกจะเต็มไปด้วยรอยร้าว พระยังเดิน เพื่อสันติของมนุษย์ทุกคน [Pre-Chorus] จนวันที่ฟ้าเงียบงัน เสียงเหล็กกระแทกความฝันกลางทาง เลือดและน้ำตาไม่ถามเหตุผล แต่ใจยังไม่ล้ม ไม่ถอย ไม่วาง [Chorus1] ถึงขาจะหายไปหนึ่งข้าง แต่ทางแห่งเมตตายังยาวไกล ร่างกายอาจหยุดลงตรงนี้ แต่สันติภาพยังเดินต่อในหัวใจ ไม่โกรธ ไม่แค้น ไม่กล่าวโทษใคร ให้อภัยแม้เจ็บเกินจะเอ่ยคำ เพราะการเดินเพื่อสันติภาพ เริ่มต้น…ที่การชนะใจตน [Verse 2] บนเตียงขาวในห้องผ่าตัด ลมหายใจสั่น แต่สติยังมั่นคง “อาตมาตายแล้วหรือยัง” คำถามนั้น เบากว่าความสงบในใจตน ขาไม่อยู่ แต่ใจยังอยู่ครบ เวทนาผ่านไป เหมือนเมฆผ่านฟ้า ความปวดหลอน ไม่หลอกจิตได้ เพราะใจฝึกมา…เพื่อวันนี้เองหนา [Pre-Chorus2] โลกภายนอกอาจสงสาร แต่วิญญาณกลับยืนหยัดกว่าเดิม รถเข็นกลายเป็นธรรมเทศนา สอนคนทั้งโลกโดยไม่ต้องเอ่ยคำ [Chorus2] ถึงขาจะหายไปหนึ่งข้าง แต่ทางแห่งเมตตายังยาวไกล ร่างกายอาจหยุดลงตรงนี้ แต่สันติภาพยังเดินต่อในหัวใจ ไม่โกรธ ไม่แค้น ไม่กล่าวโทษใคร ให้อภัยแม้เจ็บเกินจะเอ่ยคำ เพราะการเดินเพื่อสันติภาพ เริ่มต้น…ที่การชนะใจตน [Bridge] สันติภาพไม่ใช่เส้นชัย ไม่ใช่ลายเซ็นบนโต๊ะเจรจา แต่มันคือวันที่เราลุกขึ้น เลือกเมตตา…แม้โลกไม่เมตตากลับมา [Chorus3] ถ้าใจยังเดินได้ แม้กายจะชะงัก โลกก็ยังมีแสงในคืนมืดมน หนึ่งชีวิต หนึ่งบทเรียนยิ่งใหญ่ พระเดินให้เห็นว่า “มนุษย์ยังงดงามได้ทุกคน” [Outro] ถนนอาจยาวไกลเกินสองพันไมล์ แต่สันติภาพใกล้กว่านั้น…ในใจเรา
