[Intro] เมื่อคำร้ายลอยมา เหมือนพายุพัดแรง ใจคนอาจอ่อนแรง เพราะถ้อยคำทำร้ายกัน แต่ยังมีแสงธรรม นำใจให้รู้ทัน ดับไฟแห่งโทสะ ด้วยสติภายใน [Verse 1] อักโกสกพราหมณ์ เดินมาด้วยความโกรธ ถ้อยคำที่รุนแรง ดั่งเปลวไฟแห่งโทษ ด่าว่าพระศาสดา ด้วยวาจาหยาบคาย แต่พระองค์ยังสงบ ไม่หวั่นไหวใดใด [Pre-Chorus] พระองค์ตรัสถามเบาเบา ด้วยเมตตาในถ้อยคำ “หากเขาไม่รับของนั้น สิ่งนั้นเป็นของผู้ใดกัน” [Chorus] คำด่าที่ไม่รับ ก็กลับคืนผู้ให้ ความโกรธที่ส่งไป ก็ย้อนคืนหัวใจ เมื่อไม่ตอบด้วยโทสะ สงครามย่อมจางหาย ผู้ชนะที่แท้จริง คือผู้ชนะใจตนได้ ไม่โกรธตอบคนโกรธ คือชัยชนะยิ่งใหญ่ ดับไฟแห่งอารมณ์ ด้วยธรรมภายใน แม้ใครจะมองว่าอ่อนแอ หรือเหมือนคนพ่ายแพ้ไป แต่ผู้มีสติเท่านั้น ที่ชนะโลกและใจตน [Verse 2] พระธรรมดั่งแสงทอง ส่องใจคนมืดมน เปิดทางแก่ผู้หลง ให้พ้นทุกข์กังวล จากผู้เคยด่าว่า กลับเกิดศรัทธาใหม่ ยอมวางความยึดมั่น แล้วเดินตามทางธรรมไป [Bridge] คนที่นิ่งใช่ว่าแพ้ คนที่ยอมใช่ว่าอ่อนแอ บางครั้งการไม่ตอบโต้ คือพลังที่ยิ่งใหญ่กว่าใคร [Final Chorus] คำด่าที่ไม่รับ ย่อมดับลงตรงนั้น ไม่ต่อเติมไฟฝันร้าย ให้ลุกลามเผาใจกัน ผู้ใดรู้ทันโกรธ และหยุดมันได้ทัน ผู้นั้นคือผู้ชนะ สงครามแห่งใจตน จากคำหยาบในวันนั้น กลับกลายเป็นแสงธรรม ผู้เคยเต็มด้วยโทสะ กลับถึงฝั่งแห่งนิพพาน [Outro] เมื่อใจไม่รับพิษแห่งคำ ความสงบย่อมเกิดทุกวัน ธรรมของพระศาสดา ยังส่องโลกตราบนิรันดร์
