[Verse 1] สีเหลืองเคลื่อนคลุมทุ่งแห่งตัณหา เมื่อศรัทธาแปรเปลี่ยนเป็นมายา เงาทมิฬลามไล้ไฟศักดิ์สิทธิ์ แต่ใจข้ายังยึดมั่นในวิถีอริยธรรม [Chorus] แม้กิเลสแผ่ซ่านทั่วเวหา แม้ลมกล้าพัดผ่านคำหลอกหลอนมา ข้ายังยืน ไม่หวั่น ไม่ไหว อริยสัจคือแสงนำใจทางธรรม [Verse 2] กาขาวร้องจากหอคอยงาช้างพัง ตัณหาและโลภครอบงำคืนวัน กลิ่นคาวหลอกลวงติดแน่นในจิต แต่ดับไม่ได้แสงปัญญาที่ฟ้าให้มา [Chorus] แม้กิเลสแผ่ซ่านทั่วเวหา แม้ลมกล้าพัดผ่านคำหลอกหลอนมา ข้ายังยืน ไม่หวั่น ไม่ไหว อริยสัจคือแสงนำใจทางธรรม [Bridge] รสเกลือและเนื้อหนังมิพันธนา กายอาจลับ แต่ธรรมยังคงอยู่ แม้ใครกราบเงาแห่งมายา ข้าขอเดินทางที่จริงแท้เพียงผู้เดียว [Final Chorus] แม้กิเลสแผ่ซ่านทั่วเวหา แม้ลมกล้าพัดผ่านคำหลอกหลอนมา ข้ายังยืน ไม่หวั่น ไม่ไหว อริยสัจคือแสงนำใจทางธรรม [Outro] ปล่อยให้ทุ่งเปลี่ยนสีตามโชคชะตา ใจข้านั้นสงบ ดั่งแสงธรรมพาเดินไป
