พาลปัณฑิตสูตรทางแยกพาลกับบัณฑิต (บทนำ) เกิดมาเป็นคนเหมือนกัน มีกายมีใจผูกพันโลกา มีสุขมีทุกข์ผ่านเข้ามา แต่ชะตาต่างกันด้วยทางเดินใจ (Verse 1) กายนี้เกิดขึ้นเพราะกรรมเก่า อวิชชาเฝ้าคลุมใจเอาไว้ ตัณหาผูกมัดดวงจิตภายใน พาให้เวียนว่ายไม่รู้จบลง ผัสสะมากระทบทุกวัน สุขทุกข์นั้นเข้ามามั่นคง คนพาลหลงตามอารมณ์พะวง จึงยังดำรงในห้วงวัฏฏา (Pre-Chorus) ยึดมั่นถือมั่นไม่เคยปล่อยวาง สร้างทางแห่งทุกข์ให้ใจโหยหา เกิดแก่เจ็บตายซ้ำไปมา ดังนกติดฟ้อนไม่พ้นกรงทอง (Chorus) พาลกับบัณฑิต ต่างกันที่ใจ ต่างกันตรงใคร รู้ทันครรลอง คนพาลยังหลงในโลกครอบครอง บัณฑิตมองเห็นความจริงแห่งธรรม ละอวิชชาที่ปิดบังใจ ดับตัณหาได้ด้วยแสงนำ ประพฤติพรหมจรรย์ตามรอยพระธรรม ก้าวพ้นความมืดดำ สู่ทางนิพพาน (Verse 2) บัณฑิตเรียนรู้ด้วยสติ พิจารณาชีวิตทุกสถาน เห็นกายเห็นจิตตามความเป็นจริงนั้น ไม่ยึดติดฝันแห่งโลกมายา เมื่อสุขมาเยือนก็ไม่หลง เมื่อทุกข์ดำรงก็ไม่คร่ำครวญหา ใช้ปัญญานำทางทุกเวลา สร้างคุณค่าสู่ตนและผู้คน (Bridge) การศึกษาคือแสงสว่าง ธรรมะคือทางแห่งเหตุผล พัฒนาจิตใจของทุกคน ให้หลุดพ้นจากไฟแห่งกิเลส สังคมจะงดงามยั่งยืน เมื่อผู้คนตื่นจากเหตุแห่งเวทนา เรียนรู้แบ่งปันเมตตา สร้างโลกศรัทธาด้วยปัญญาธรรม (Chorus ซ้ำ) พาลกับบัณฑิต ต่างกันที่ใจ ต่างกันตรงใคร รู้ทันครรลอง คนพาลยังหลงในโลกครอบครอง บัณฑิตมองเห็นความจริงแห่งธรรม ละอวิชชาที่ปิดบังใจ ดับตัณหาได้ด้วยแสงนำ ประพฤติพรหมจรรย์ตามรอยพระธรรม ก้าวพ้นความมืดดำ สู่ทางนิพพาน (Outro) ชีวิตคือบทเรียนแห่งกาลเวลา ปัญญาคือพาหนะข้ามสังสาร หากเดินตามทางพระศาสดาจารย์ ย่อมพบวันเบิกบาน พ้นทุกข์นิรันดร์ ทางแยกของพาลและบัณฑิต อยู่ที่ความคิดในใจของเรา เลือกแสงธรรมแทนความมัวเมา แล้วความทุกข์เก่า จะเลือนหายไป
