อัญญติตถิยสูตรเมื่อใจพบผัสสะ [Intro] โอ้...ชีวิตที่เดินผ่านวันเวลา เคยถามฟ้าว่าทุกข์มาจากไหน โทษตัวเองก็แล้ว โทษคนอื่นก็ไกล แต่คำตอบแท้จริง...อยู่ในใจที่รู้ทัน [Verse 1] มีคนบอกว่าทุกข์เกิดจากตัวเรา มีคนกล่าวว่าเขาทำให้หม่นหมอง บางคนคิดว่าต่างฝ่ายต่างเกี่ยวข้อง บางคนมองว่าทุกอย่างเป็นเรื่องบังเอิญ แต่พระธรรมส่องทางกลางความมืด ให้ชีวิตได้พบความจริงที่เผชิญ ทุกข์ไม่เกิดลอยมาอย่างบังเอิญ ทุกอย่างดำเนินด้วยเหตุและปัจจัย [Pre-Chorus] เมื่อรูป เสียง กลิ่น รส สัมผัสผ่านเข้ามา ใจกระทบโลกาเกิดการรับรู้ ผัสสะก่อเวทนาให้ใจเป็นอยู่ สุขหรือทุกข์นั้นดู...เกิดจากการปรุงแต่ง [Chorus] เมื่อใจพบผัสสะ ทุกข์จึงเข้ามาเยือน เหมือนคลื่นลมเคลื่อนผ่านทะเลกว้างใหญ่ มิใช่เขา มิใช่เรา มิใช่ฟ้ากำหนดไว้ แต่เป็นเหตุปัจจัย...ที่หมุนไปตามทางธรรม เมื่อรู้ทันผัสสะ ไม่หลงไปตามอารมณ์ ความขื่นขมค่อยจางหายจากใจชอกช้ำ สติเป็นแสงทองส่องทางประจำ นำชีวิตก้าวข้าม...สู่ความสงบภายใน [Verse 2] ผัสสะก่อเวทนา เวทนาก่อตัณหา ตัณหาพาใจคว้าในสิ่งที่ฝันใฝ่ อุปาทานก่อภพให้เวียนวนต่อไป เกิดชาติใหม่แห่งความทุกข์ไม่รู้จบ หากวันใดมีสติรู้เท่าทัน ไม่ไหลตามกระแสแห่งความโลภโกรธหลง ตัดวงจรแห่งทุกข์ที่เคยมั่นคง ใจจะตรงสู่ทางแห่งอิสรภาพ [Bridge] ชราและมรณะมีเหตุแห่งชาติ ชาติอาศัยภพไม่อาจหลีกหนี ภพอาศัยอุปาทานที่ยึดมั่นทุกที ตัณหานี้มีเวทนาเป็นทางมา เมื่อผัสสะดับลงด้วยความรู้เท่าทัน เวทนานั้นก็ค่อยดับไปข้างหน้า ตัณหา อุปาทาน ภพและชาติรา กองทุกข์ทั้งหลายหนา...ย่อมสิ้นตามกัน [Chorus] เมื่อใจพบผัสสะ ทุกข์จึงเข้ามาเยือน เหมือนคลื่นลมเคลื่อนผ่านทะเลกว้างใหญ่ มิใช่เขา มิใช่เรา มิใช่ฟ้ากำหนดไว้ แต่เป็นเหตุปัจจัย...ที่หมุนไปตามทางธรรม เมื่อรู้ทันผัสสะ ไม่หลงไปตามอารมณ์ ความขื่นขมค่อยจางหายจากใจชอกช้ำ สติเป็นแสงทองส่องทางประจำ นำชีวิตก้าวข้าม...สู่ความสงบภายใน [Outro] เมื่อเข้าใจต้นเหตุแห่งความทุกข์ ใจจึงลุกขึ้นมาด้วยแสงสว่าง ไม่โทษใคร ไม่โทษตน ไม่อ้างว้าง เพราะทุกอย่าง...เป็นไปตามเหตุและผล โอ้...ผัสสะที่เคยเป็นโซ่ตรวน กลับกลายเป็นบทเรียนให้หลุดพ้น ด้วยสติ ปัญญา และความอดทน พบตัวตนที่สงบงาม...ในธรรม
