ปัจจยสูตรสายธารแห่งเหตุปัจจัย [Intro] หยาดฝนหยดหนึ่งตกลงจากฟ้า กลายเป็นธาราไหลสู่สายชล ทุกสิ่งล้วนมีเหตุแห่งการเริ่มต้น ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นลอยๆ ในโลกนี้ [Verse 1] พระศาสดาตรัสสอนเรื่องความจริง ถึงสายใยแห่งทุกสิ่งที่เกี่ยวข้องกัน อวิชชาเป็นดั่งเมฆหมอกบดบังใจนั้น จึงก่อสังขารให้เวียนว่ายในวังวน สังขารเป็นเหตุให้วิญญาณเกิด วิญญาณเปิดทางสู่นามรูปสับสน สฬายตนะ ผัสสะ เวทนาเวียนวน ตัณหาพาผู้คนหลงทางไกล [Pre-Chorus] เมื่อยึดมั่นถือมั่นเป็นอุปาทาน ภพและชาติจึงสืบสานไม่สิ้นสาย ชรา มรณะ น้ำตาที่โปรยปราย คือปลายทางแห่งทุกข์ที่หมุนเวียน [Chorus] สายธารแห่งเหตุปัจจัย ไหลจากใจที่ยังไม่เห็นความจริง จากอวิชชาสู่ความทุกข์ทุกสิ่ง ดั่งสายน้ำวิ่งสู่มหานที แต่เมื่อแสงแห่งปัญญาส่องมา ความมืดหนาค่อยเลือนหายไปทุกที เหตุแห่งทุกข์ดับลงในฤดี สายธารนี้จึงไหลสู่ความหลุดพ้น [Verse 2] ฟันที่หลุด ผมหงอก หนังที่เหี่ยว บอกความจริงหนึ่งเดียวแก่ทุกคน ไม่มีใครหนีพ้นความเสื่อมสลายและหลุดพ้น จากกฎแห่งเหตุผลของธรรมดา แต่พระองค์มิได้สอนเพียงความทุกข์ ยังชี้ทางแห่งความสุขอันล้ำค่า อริยมรรคแปดประการดุจดารา นำชีวาพ้นคืนแห่งอวิชชา [Bridge] สัมมาทิฐิ เห็นทางสว่างไสว สัมมาสติ คอยเฝ้าใจทุกเวลา สัมมาสมาธิ ตั้งมั่นด้วยปัญญา วาจา การงาน และอาชีพงดงาม ความเพียรชอบคอยประคองทุกก้าวเดิน ความดำริชอบเจริญอยู่ทุกยาม มรรคทั้งแปดรวมเป็นหนึ่งเดียวในนิยาม คือเส้นทางแห่งความสงบเย็น [Chorus] สายธารแห่งเหตุปัจจัย ไหลจากใจที่ยังไม่เห็นความจริง จากอวิชชาสู่ความทุกข์ทุกสิ่ง ดั่งสายน้ำวิ่งสู่มหานที แต่เมื่อแสงแห่งปัญญาส่องมา ความมืดหนาค่อยเลือนหายไปทุกที เหตุแห่งทุกข์ดับลงในฤดี สายธารนี้จึงไหลสู่ความหลุดพ้น [Outro] เมื่อรู้เหตุแห่งการเกิด ก็รู้เหตุแห่งความดับ เมื่อเห็นธรรมตามลำดับ ใจก็กลับสู่ความผ่องใส อวิชชาดับ สังขารดับ กองทุกข์ลับหายไปแสนไกล เหลือเพียงความสงบอันยิ่งใหญ่ ณ ประตูอมตนิพพาน สายธารยังคงไหล แต่ใจไม่หลงตามกระแส เพราะได้พบความจริงแท้ แห่งเหตุและผล...ตลอดกาล
