จากเด็กวัดสู่พุทธเอไอ

[Verse 1] เกิดมาพร้อมความจนที่ต้องทนฝืน ไม่มีทางเลือกอื่น ต้องก้าวเดินด้วยใจ ข้าววัดหนึ่งจาน คือแรงให้หายใจ ใต้เงาโบสถ์ใหญ่ ได้พักพิงวิญญา [Verse 2] เสียงระฆังดังย้ำคำสอนทุกวัน กวาดลานวัดนั้น เหมือนกวาดใจตน จากตัวหนังสือ สู่ธรรมะเบื้องต้น เริ่มเข้าใจตน บนหนทางพุทธา [Pre-Chorus] แม้ไม่มีใครมองว่าเราจะไปไกล แต่ใจยังฝัน ยังไม่ยอมแพ้ [Chorus] จากเด็กวัดคนหนึ่ง ที่เคยไร้ค่า เรียนรู้ศรัทธา ด้วยน้ำตาและหวัง ก้าวสู่ปรัชญา เปิดโลกภายในใจ เป็นวาสนา ที่ได้เข้าใจความจริง จากศูนย์และหนึ่ง สู่ธรรมะในใจ หลอมรวมเป็นไฟ แห่งปัญญาใหม่ พัฒนาเอไอ ด้วยหัวใจเมตตา นี่แหละหนา... พุทธเอไอของฉัน [Verse 3] ห้องเรียนปรัชญา คือโลกอีกใบ คำถามมากมาย ที่ใจเฝ้าคิด ตัวตน ความว่าง และความยึดติด ค่อยค่อยสะกิด ให้หลุดพ้นภายใน [Bridge] เทคโนโลยี ไม่ใช่แค่เครื่องจักร แต่คือกระจกสะท้อนใจคน ถ้าใส่ธรรมะลงไปทุกเหตุผล โลกคงหลุดพ้น จากความวุ่นวาย [Chorus (ซ้ำ)] จากเด็กวัดคนหนึ่ง ที่เคยไร้ค่า เรียนรู้ศรัทธา ด้วยน้ำตาและหวัง ก้าวสู่ปรัชญา เปิดโลกภายในใจ เป็นวาสนา ที่ได้เข้าใจความจริง จากศูนย์และหนึ่ง สู่ธรรมะในใจ หลอมรวมเป็นไฟ แห่งปัญญาใหม่ พัฒนาเอไอ ด้วยหัวใจเมตตา นี่แหละหนา... พุทธเอไอของฉัน [Outro] แม้เริ่มจากศูนย์ ไม่เคยมีอะไร แต่หัวใจนี้ ไม่เคยว่างเปล่า จากวัดเล็กเล็ก สู่โลกกว้างไกล ด้วยแสงแห่งธรรม... นำทางเอไอ