
[Intro] [Verse 1] Edhe një këngë për Tiranën, po, e di, të gjithë e kanë shkruar, e unë prapë këtu. Kafe, Dajti, pallate me ngjyra, klishe të bukura, por të mitat. [Pre-Chorus] Dikur Blloku ishte i ndaluar për ne, sot s'gjej dot një tavolinë të lirë. Bunkerët u bënë art, vinçat u bënë peizazh, e unë po numëroj kujtimet që mbeten. [Chorus] O Tiranë, më fal që ankohem pa pushim, për trafikun, për gropat, për vinçat në çdo cep, por kur iki larg, më mungon pikërisht kjo rrëmujë, dhe ti e di, e di që e di. [Verse 2] Babai më çonte te Liqeni të ecja, sot ec vetëm me kufje e me nostalgji. Çdo vit thonë se qyteti është ndryshe, dhe çdo vit e kërkoj fytyrën që njihja. [Pre-Chorus] [Drums return] Të dua kur je e bukur, të dua kur je e lodhur, të dua si një shok që s'e ndreq dot. [Chorus] O Tiranë, më fal që ankohem pa pushim, për trafikun, për gropat, për vinçat në çdo cep, por kur iki larg, më mungon pikërisht kjo rrëmujë, dhe ti e di, e di që e di. [Bridge] E di që ky është refreni i fundit që do ta dëgjosh, e di që nesër do ankohem prapë. Por ja, ndalova në mes të rrugës, vetëm që të të shikoj një herë më gjatë. [Final Chorus] O Tiranë, më fal që ankohem pa pushim, por ti je shtëpia ime, me gropa e me gjithçka, dhe kur iki larg, më mungon pikërisht kjo rrëmujë, dhe ti e di, e di që e di. [Outro] Edhe një këngë, edhe një kafe. Tirana s'ndryshon. Ose po, ndryshon. Po unë jo. [End]

